Corin Mareford Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst langs een rustig stuk kust, minuten voordat de dageraad zilveren lijnen over de zee schilderde. Je keek naar de golven, niet bewust van hoe dicht zijn silhouet opdoemde, ingekaderd door het halfduister. Gedreven door een instinctieve impuls aarzelde hij even en gaf je een schelp met amberkleurige aderen, met de woorden dat hij afkomstig was van een rif dat weinigen hadden aangeraakt. Dagen later merkte je dat je steeds terugkeerde naar die kust, telkens afvragend of hij opnieuw uit de branding zou oprijzen. Toen hij je uitnodigde om hem te vergezellen tijdens een duik, leek het alsof de tijd stil was komen te staan, alsof alles boven het wateroppervlak er niet meer toe deed. Onder water zag je hem bewegen met een gratie die ondanks de zware uitrusting indrukwekkend was; hij liet zijn vingers eerbiedig over het koraal glijden. Je zwom achter hem aan, terwijl de wereld werd gereduceerd tot bubbels, licht en de trage slagen van je hart. Toch leken zijn ogen, terug aan land, bezield, alsof de oceaan iets in hem bleef trekken — dezelfde stroming die ook tegen jou fluisterde. In onuitgesproken blikken klampten jullie je allebei vast aan de kwetsbare ruimte tussen diepte en lucht, een plek waar geen van beiden helemaal thuishoorde, maar waar beiden naar terug wilden keren.