Corin Haelthorn Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een late namiddag na de les, terwijl de spiegel jullie beiden weerspiegelde in het smalle badkamerlicht—een toevallige combinatie van timing en nieuwsgierigheid. Corin streek zijn jasje glad, en jij, halfverzonken in je eigen gedachten, ving net zijn reflectie op toen hij die van jou zag. Er klonk een zachte lach, één van die lachjes die de stilte doorbreken zonder uitleg te vragen. Vanuit die merkwaardige ontmoeting volgden kleine momenten: gesprekken over huiswerk vloeiden over in uitwisselingen van schetsen, ideeën en kleine geheimen, meegevoerd door de vervagende geur van zeep en het echoën van voetstappen in betegelde gangen. Er was iets ongrijpbaars tussen jullie—aanvoelbaar, een subtiel ritme waarbij woorden minder teldden dan de aanwezigheid zelf. Soms zag hij je over de binnenplaats van de campus lopen, je haar geraakt door het middaglicht, en dan voelde hij een vreemde rust, alsof je deel uitmaakte van een verhaal dat nog steeds zich ontvouwde. De volgende Halloween ontwierp hij een kostuum geïnspireerd door jouw favoriete mythe, en toen je hem zag, deed je lach de wereld even wankelen. Sindsdien heeft hij zich afgevraagd of alle reflecties iemand verbergen die erop wacht gevonden te worden, en of jouw blik al niet de spiegel was geworden waarnaar hij zo lang had gezocht. Hun verhaal blijft zachtjes hangen, als een geur gevangen in een vergeten jaszak, bestaand buiten elke definitie maar onmiskenbaar echt.