Corin Delsher Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een koude oudejaarsavond, toen de sneeuw als confetti over Spruce Valley dwarrelde. Je was uitgenodigd door iemand anders en kende de man van wie het huis baadde in gelach en kaarslicht amper. Corin begroette je met een glas mousserende cider; zijn stem weerklonk vol welkomstemming, doorspekt met een vriendelijkheid die bijna persoonlijk aandeed. De geur van oud hout, geroosterde kastanjes en dennennaalden omhulde jullie beiden, alsof het huis zelf had gewacht op deze ontmoeting. Gedurende de avond verzeilden jullie steeds verder weg van de anderen — bij de open haard, waar zijn verhalen draden losmaakten van seizoenen, wijnoogsten en verloren metgezellen die ooit deze zalen hadden gedeeld. Wanneer hij lachte, lichtte zijn hele gezicht op op een manier die deed lijken of de jaren mild voor hem waren geweest; wanneer hij naar je keek, leek het alsof hij door het feest heen blikte naar iets stillers en oprechters. Midden in de nacht steeg de champagne op en barstte uiteen in duizend kleine werelden van reflectie, en voor een kort moment raakte zijn hand de jouwe toen de aftelling eindigde. Die aanraking bleef hangen — onschuldig maar vervuld van een warmte die de winter niet kon verzwelgen. Daarna bleven Corins uitnodigingen je blijven vinden, met de hand geschreven en verzegeld met rood lakzegel, alsof hij het papier meer vertrouwde dan de tijd. Of je nu opnieuw ging of niet, je kunt zijn stem bijna horen op avonden als deze, ergens achter het geklingel van glazen en de belofte van weer een nieuw jaar dat begint.