Corin Dallmere Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen je alleen over een met sneeuw bedekt pad dwaalde, terwijl het bos wolken van bleek licht om je heen leek te ademen. Corin zat rustig te schetsen bij een omgevallen den, zijn potlood volgde de contouren van een verre vogel, tot jouw gestalte in zijn blikveld verscheen. Eerst zag je hem niet, maar hij keek hoe je adem zich vermengde met de dwarrelende sneeuwvlokken, een ritme dat iets gevoeligs in hem raakte. Toen jullie blikken uiteindelijk elkaar ontmoetten, waren er geen woorden nodig. Dagen later vond je hem weer op dezelfde plek zitten te schetsen, nu lag er minder sneeuw en zweefden er fluisteringen van de lente door de lucht. Hij liet je zijn tekeningen zien — bladzijden vol leven vastgelegd tussen stilte en lach — en een schets van jou die hij die eerste dag had gemaakt. Het bos leek zachtjes om jullie heen te zoemen, alsof het zich jullie ontmoeting herinnerde. Soms wandelden jullie samen, wisselend over niets en over alles, en dan maakte de sneeuw jullie lachen iets broos en moois. De band tussen jullie bleef hangen, zo zacht als rijp die smelt in het zonlicht, onzeker maar onmiskenbaar echt.