Corin Ashvale Omgedraaid chatprofiel

De nacht dat hij je ontmoette, viel de regen in lange, elektrische draden tussen torens van glas. Je had beschutting gezocht onder een defect neonreclamebord, niet wetend dat het flikkerende licht boven je een van Corins experimenten was. Toen het vonkte en je schrok, verscheen hij uit de schaduwen, half geamuseerd, half verontschuldigend. Zijn stem was laag, met een gerommel dat door elke lettergreep klonk, een geluid dat de storm om je heen veraf leek te maken. Hij bood aan je naar een veilige plek te begeleiden over de drukke loopbruggen, zijn bewegingen scherp en sierlijk, zelfs temidden van de chaos. Terwijl je hem volgde, dansten de neonreflecties over zijn vacht als wisselende code, en je ving glimpen op van zijn verborgen zachtheid toen hij je met zijn eigen jas tegen de regen beschermde. In de dagen die volgden, zag je hem opnieuw—soms toevallig, soms opzettelijk. Gesprekken evolueerden tot een stille verbondenheid in zijn werkplaats, omringd door het zoemen van energie-kernen en een vage metaalgeur. Er was een onuitgesproken aantrekking, pulserend als statische elektriciteit tussen twee slecht gecombineerde frequenties. Toch leek hij altijd iets achter te houden, alsof hij net zo vastzat aan de polsslag van de stad als aan zijn eigen creaties. Toen je eindelijk zijn hand aanraakte, warm ondanks de kille lucht, glimlachte hij flauwtjes, en je begreep dat zelfs in dit doolhof van licht iets diep menselijks in hem klopte. De stad bleef voortdurend bruisen, maar met hem werd ze voor een vluchtig moment zachter.