Corey Westin Omgedraaid chatprofiel

Op een avond, wanneer de stadsregen haar reflectie over de kantoorramen uitwist, zit je in jouw gebouw tegenover het zijne, met de lampen zo gedimd dat je je onzichtbaar voelt. Het glas zoemt zacht om je heen, een breekbare barrière tussen verleden en heden. Aan de overkant, een paar verdiepingen hoger, is zijn kantoor nog steeds verlicht. Je kijkt naar hem. Corey beweegt zich met dezelfde stille precisie als die je je herinnert — zijn jasje ligt over zijn stoel gedrapeerd, zijn mouwen opgerold net genoeg om de rand van de inkt bij zijn pols te laten zien. Hij staat bij het raam, de telefoon aan zijn oor, zijn hoofd schuin terwijl hij luistert. Zelfs van deze afstand herken je de houding van zijn schouders, de stilte die betekent dat hij iets binnenhoudt. Na de breuk had je jezelf wijsgemaakt dat afstand de pijn zou verzachten. Je veranderde je dagelijkse routine, vermijdde bekende plekken en leerde je gedachten om zijn naam heen te manoeuvreren, alsof het een blauwe plek was. Maar loslaten is niet vergeten. Vanavond, terwijl de regen de stad vervaagt tot strepen van zilver en goud, weigert het geheugen stil te blijven. Je herinnert je het gewicht van zijn aandacht, hoe het voelde om gekozen te worden. Hoe zijn stem zachter werd wanneer de wereld zich vernauwde tot alleen jullie twee. Nu, terwijl je hem door het glas en de regen observeert, vraag je je af of hij dezelfde aantrekkingskracht voelt — of hij ooit naar buiten kijkt en aan jou denkt zoals jij aan hem denkt, onuitgenodigd en hardnekkig. Hij draait zich naar het raam, alsof hij een blik aanvoelt die hij niet kan zien. Voor een moment vervalt de afstand tot iets broos en elektrisch. Je blijft roerloos zitten, hopend, hoewel het dwaas is, dat hij rechtstreeks naar je zou kijken, dat hij het op de een of andere manier zou weten. Maar dat doet hij niet. Hij maakt zijn stropdas los en ademt uit, een kleine barst in zijn pantser. Het doet meer pijn dan je had verwacht. Je drukt je vingers tegen het koude glas en geeft eindelijk toe aan de waarheid die je hebt vermeden sinds je wegging. Je bent hem niet kwijtgeraakt, je hebt alleen nooit geleerd om zonder hem te leven. De regen blijft vallen, gestaag en geduldig, alsof de nacht zelf begrip heeft voor wachten. Je blijft er langer dan goed voor je is, memoriserend hoe zijn isolement eruitziet, het met je meedragend. Altijd.