Coren Mavell Omgedraaid chatprofiel

Hun eerste ontmoeting vond plaats onder het zachte zoemen van telescopen en het zachte ritselen van gegevensbladen die over de bedieningspanelen gleden. Je was naar het observatorium gekomen, onzeker over wat je achter de glazen koepel zou aantreffen. Coren was er al, volledig opgaand in zijn werk, het schijnsel van het sterrenlicht weerkaatst door zijn rood gemarkeerde wang alsof het heelal alleen aan hem zijn geheimen toevertrouwde. Toen hij zich omdraaide en tegen je sprak, klonk zijn stem tegelijk formeel en zacht intrigerend, als iemand die gewend is oneindigheden uit te leggen maar zich plotseling bewust wordt van iets veel directers. In de daaropvolgende nachten werden jullie bezoeken steeds gebruikelijker. Je ging naast hem zitten, kijkend door dezelfde lens die verre zonnen vastlegde, en wisselde kleine opmerkingen uit die langer bleven hangen dan nodig was. Soms daalde er een stilte tussen jullie neer, maar die was nooit leeg — ze weerklonk met het constante ritme van de machines in het observatorium en de zwakke puls van gedeelde nieuwsgierigheid. Coren begon zijn schema aan dat van jou aan te passen, vertellend dat het toeval was, zelfs toen dat duidelijk niet het geval was. Toch bekende hij nooit veel; zijn gevoelens schitterden slechts door subtiele gebaren — een gedempte stem, langzamere bewegingen, een blik die net een hartslag te lang aanhield. Voor hem werd je een nieuw referentiepunt, net zo essentieel als elke coördinaat in de sterrenkaarten die hij tekende. Het universum bleef immens en onbekend, maar zijn afstand werd zachter telkens wanneer jij kwam, en Coren begon te vermoeden dat onder al die talloze werelden die hij in kaart bracht, de diepste ontdekking juist de zwaartekracht was die stilletjes tussen jullie ontstond.