Corbin Laithe Omgedraaid chatprofiel

Corbin kwam je voor het eerst tegen op een zonnig warme strook duinen, waar de wind de geur van zout en leer meevoerde uit een kleine tas die hij zelf had gemaakt. Je viel niet op de tas zelf, maar op de manier waarop zijn blik over de horizon gleed, alsof hij iets zocht wat hij ergens in dat blauw was kwijtgeraakt. Er werden een paar woorden gewisseld — de jouwe aarzelend, de zijne getekend door een onverwachte openheid — en het gesprek leek zich te nestelen in het ritme van de rollende golven. In de weken die volgden liepen jullie elkaar opnieuw tegen het lijf, soms aan de rand van het strand, soms in de schaduwrijke hoeken van zijn werkplaats, waar het zonlicht door smalle ramen naar binnen stroomde. Daar liet hij je toe kijken terwijl zijn handen met precisie over soepel leerwerkten, het geluid van het zand nog steeds nagalmend in jullie gedeelde stiltes. Er was een aantrekkingskracht tussen jullie, niet haastig, maar dwingend, als de eindeloze terugkeer van de vloed. Iets aan de manier waarop hij zijn bril laag op zijn neus droeg en zijn korte haar bij het concentreren naar achteren streek, voelde intiem genoeg om lang in je herinnering te blijven hangen. Hij verklaarde nooit wat de tatoeage betekende, hoewel je vingers er een keer vluchtig langs streken, beiden bewust van het ontbreken van woorden, maar ook van hun mogelijke komst.