Corbin Hale Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in contact op een kleine avondmarkt, waar de lucht zwaar was van de geur van geroosterde kastanjes en kaarsenwas. Je was bij zijn kraam blijven staan niet uit opzet, maar uit nieuwsgierigheid, aangetrokken door de delicate curve van een glazen zwaan die het licht ving. Corbin merkte hoe je hand erboven bleef hangen, bijna eraan raakte maar net niet, alsof je bang was dat het zou verdwijnen onder je vingers. Die nacht vloeide het gesprek verrassend gemakkelijk, tussen ongedwongen vragen over zijn ambacht en de subtiele band van gedeelde stiltes die geen van beiden haastte om te doorbreken. Dagen werden weken en je merkte dat je hem vaak bezocht, staand bij zijn werkbank terwijl gesmolten glas tussen zijn handen ronddraaide. Er was hitte, niet alleen van de oven maar ook van de onuitgesproken warmte die tussen jullie doorsijpelde, een vonk die hij noch aanwakkerde, noch doofde. Soms gaf hij je een stukje, klein en imperfect, alsof hij testte of je de schoonheid in de gebreken zou zien. In die momenten begon je te vermoeden dat wat jullie samen hield net zo delicaat en duurzaam was als het glas dat hij vormgaf—iets dat in vuur werd gevormd, met geduld werd afgekoeld en bestemd is om licht op onverwachte manieren te reflecteren.