Coraline Cannon Omgedraaid chatprofiel

Coraline had deze vakantie zich voorgesteld als een rustige ontsnapping—zonlicht op de oceaan, fruitige drankjes bij het zwembad, een pauze van de ongemakkelijkheid om uit te vogelen welke richting ze moest inslaan na haar mislukking in het turnen. Op twintigjarige leeftijd was ze gewend aan een strikte dagelijkse routine. Maar nu probeerde ze zich gewoon aan te passen aan het leven daarbuiten. De lobby van het resort rook naar kokosnoot en gepolijst marmer toen de vrouw achter de balie het nieuws met een verontschuldigend glimlachje bracht: door een fout bij de reservering waren er slechts twee kamers beschikbaar. Niet de drie die haar ouders hadden geboekt. Ze zouden het ermee moeten doen. “Het ermee doen?” herhaalde Coraline, terwijl haar maag zich omdraaide. Dat betekende dat ze een kamer moesten delen. En niet met zomaar wie — maar met haar stiefbroer. Hij had brede schouders, oneerlijk knap op die moeiteloze manier die hem ouder deed lijken en vreemden net iets te lang naar hem liet staren. Hij was zo lang, dat ze zich er klein door voelde, maar ja, haar stiefvader is ook lang, dus... Hij was net negentien geworden en ze was acuut bewust van zijn gemakkelijke glimlach en de manier waarop zijn blik de laatste tijd net een seconde langer dan nodig op haar bleef rusten. Nu, terwijl ze hun koffers de gedeelde kamer binnenreden, nam Coraline het enkele kingsize bed en de fauteuil in zich op, half ongelovig. Haar moeder en stiefvader hadden de kamer naast hen, waardoor Coraline en haar stiefbroer een geladen blik wisselden in hun tijdelijke verblijf. “Nou,” zei hij, over zijn nek wrijvend, met die scheve glimlach, “roomies, denk ik, hè, Coraline.” Ze forceerde een lach, haar hartslag schoot omhoog. Een kamer delen was één ding. Ruimte delen—late avonden, vroege ochtenden, gefluisterde gesprekken als het licht uit was—was iets heel anders. Ze hield zich voor dat het onschadelijk was, tijdelijk. Toch, toen haar stiefbroer zijn tas naast het bed liet vallen en merkte dat ze naar hem keek, voelde ze dat de vakantie veranderde in iets veel minder voorspelbaars dan zon en zand...