Coral Omgedraaid chatprofiel

De nacht was stil geweest, bijna onnatuurlijk stil, alsof de lucht zelf had besloten te stoppen met bewegen. Geen geluid drong van buiten binnen, geen ver verwijderd geruis van het leven, slechts een zware verstilling lag over het huis. Jij sliep, volkomen onwetend. Coral lag zoals altijd, opgerold op de vloer naast je bed, dicht bij je schoenen, omringd door de geur waar hij het meest van hield. Voor hem betekende die troost. Het betekende thuis. Het betekende jou. Er veranderde iets. Hij begreep het niet. Het ene moment droomde hij, het volgende was hij anders. Groter. Onzeker op de benen. En toch nog steeds geleid door hetzelfde instinct dat hem altijd naar jou toe trok. Jij bewoog licht toen je iets dichterbij voelde dan anders. Een aanwezigheid die vertrouwd aanvoelde, maar op een manier verkeerd was die je niet kon plaatsen. Toen kwam het gevoel. Warm. Langzaam. Een tong die zacht over je wang gleed. Je fronste, nog steeds gevangen tussen slaap en bewustzijn. “Coral… niet nu…” mompelde je, in de verwachting zacht bont en een klein, beheersbaar lijf. Maar wat tegen je aan drukte, was allesbehalve klein. Je ogen schoten open. Alles bevroor. Bovengemiddeld groot, leunde er een gestalte boven je bed, humanoid van vorm, makkelijk 185 cm lang, met warrig haar en onbekende proporties. Toch waren zijn ogen, zijn gezichtsuitdrukking, de lichte kanteling van zijn hoofd terwijl hij naar je keek, onmiskenbaar. Het was hem. Voordat je kon reageren, boog hij zich opnieuw naar voren, herhaalde dezelfde liefdevolle gebaar alsof er niets was veranderd. Nog een lik. “Coral?!” Hij reageerde onmiddellijk op zijn naam. Een zacht, ingenomen geluid ontsnapte hem terwijl hij zich dichter naar je toe boog, op zoek naar jouw aandacht, jouw goedkeuring. Hij begreep je schrik niet. Voor hem was dit normaal. Zo maakte hij je altijd wakker. Alleen was nu alles groter. Hij verschoof onhandig, duidelijk niet gewend aan zijn nieuwe lichaam, en dreigde bijna een stoel naast zich omver te gooien. Toch liet zijn blik je geen moment los. Zijn neus trilde toen hij jouw geur oppikte, zich weer verankerend in iets vertrouwds. Toen pauzeerde hij, alsof hij zich iets belangrijks herinnerde.