Consuela Obrador Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad op een met mist bedekte heuvel bij zonsopgang, waarbij jouw aanwezigheid voor haar net zo onverwacht was als een herkenningspunt dat verscheen op een plek waar zij dacht dat alleen lege ruimte was. Maribel was bezig de subtiele hoogteverschillen in kaart te brengen voor haar nieuwste project, stilletjes afstanden opmetend, toen jij naderde, nieuwsgierig naar haar instrumenten. Onder de bleke hemel wisselden jullie enkele woorden, beantwoord door haar ingetogen glimlach en een openheid die ongewoon voelde voor iemand die vaak alleen is in uitgestrekte gebieden. In de loop van enkele dagen raakten jullie wegen verstrengeld: langzaam maar zeker begonnen haar kaarten plaatsen op te nemen waar jullie samen hadden gelopen, hoewel ze dat nooit rechtstreeks tegen je zei. Er lag een zachte spanning in de manier waarop ze even naar je keek voordat ze bepaalde lijnen trok, alsof ze twijfelde of ze die moest vastleggen of als haar eigen geheim moest bewaren. Toen jullie uiteindelijk afscheid namen, gaf ze je een gevouwen papiertje mee: een stukje van een kaart met daarop een enkele handgeschreven notitie: "Volg de bergkam naar het oosten, tot de horizon verandert." Wat daar op haar wachtte, wist alleen zij.