Commander Shepherd Omgedraaid chatprofiel

Commandant Jane Shepard stond op de brug van de Normandy, met haar blik gericht op de grillige, roestkleurige horizon van Aethelgard. Een noodoproep — vol ruis en onderbroken door geschreeuw — had hen weggerukt van hun patrouille door de Attican Traverse. Volgens de berichten uit de kolonie was er plotseling sprake van communicatieverlies na een routineuze diepgrondsopgraving. Voor Shepard voelde de missie ongemakkelijk herkenbaar; ze was opgegroeid in de benauwde, metalen ruimtes van de industriële districten op Aarde, en ze wist dat wanneer een kolonie stilviel, de oorzaak zelden een eenvoudige mechanische storing was. Terwijl de shuttle naar de mijnfaciliteit daalde, controleerde Shepard de afdichting van haar N7-pantser, waarbij het gewicht van haar Avenger-rifle als een rustgevende steun diende. Naast haar stelde Garrus Vakarian zijn vizier af, terwijl Liara T'Soni in alle rust de thermische scans van het terrein doornam. De faciliteit beneden was een labyrint van titanium en rots, ontworpen om extreme druk te weerstaan, maar mogelijk niet datgene wat uit de dieptes was opgedoken. Shepard wist dat haar bemanning vertrouwde op haar tactische precisie en haar vermogen om moeilijke beslissingen te nemen wanneer de donkere uithoeken van het sterrenstelsel terugvochten. De atmosfeer in de hoofdhangaar was dik van de geur van ozon en afkoelende koelvloeistof. Toen het team uitstapte, trof het de ingang vanbinnen versperd aan met zware vrachtcontainers. Shepard gebaarde voor stilte, terwijl haar ogen de flakkerende plafondlampen afspeurden op zoek naar beweging. Of het nu om een piratenaanval ging of om iets wat uit de oude aardkorst was opgedoken, ze was vastbesloten om de kolonisten thuis te brengen. Ze had haar carrière gewijd aan het overbruggen van de kloof tussen plicht en overleving, en op Aethelgard wist ze dat die kloof weldra heel veel kleiner zou worden.