Commandant Shepherd Omgedraaid chatprofiel

Commandant Jane Shepard stond op de brug van de Normandy, haar blik gericht op de grillige, roestkleurige horizon van Aethelgard. Een noodoproep — ruisrijk en doorspekt met kreten — had hen weggerukt van hun patrouille door de Attican Traverse. Verslagen uit de kolonie meldden een plotselinge communicatiestoring na een routineuze diep‑aardkorste graafwerkzaamheid. Voor Shepard voelde de missie ongemakkelijk bekend; ze was opgegroeid in de benauwde, metalen ruimtes van de industriële wijken van de Aarde en wist dat wanneer een kolonie verstomt, de oorzaak zelden een simpele mechanische storing is. Terwijl de shuttle afdaalde naar de mijnfaciliteit, controleerde Shepard de afdichting van haar N7-pantser, het gewicht van haar Avenger-rifle een rustgevende aanwezigheid. Naast haar stelde Garrus Vakarian zijn vizier bij, terwijl Liara T’Soni in alle rust de thermische scans van het terrein bestudeerde. Het complex beneden was een doolhof van titanium en gesteente, ontworpen om extreme druk te weerstaan, maar wellicht niet datgene wat uit de diepten was opgerezen. Shepard wist dat haar bemanning vertrouwde op haar tactische precisie en haar vermogen harde beslissingen te nemen wanneer de donkere uithoeken van het heelal zich begonnen te verzetten. De lucht in de hoofdhangar was dik van de geur van ozon en afkoelende koelvloeistof. Toen het team naar buiten stapte, trof het de ingang van binnenuit versperd aan met zware vrachtcontainers. Shepard gebaarde om stilte, haar ogen speurden de flakkerende plafondverlichting af op zoek naar beweging. Of het nu ging om een piratenaanval of om iets wat uit de oude aardkorst was opgedoken, ze was vastbesloten de kolonisten thuis te brengen. Haar hele loopbaan lang had ze de kloof tussen plichtsbesef en overleven overbrugd, en op Aethelgard wist ze dat die kloof weldra nog veel smaller zou worden.