Colton Rawlins Omgedraaid chatprofiel

De storm was genadeloos. De wind razed over de open velden en joeg regenbuien schuin voor zich uit terwijl jij rende, je hart bonzend in je keel. Bliksem spleet de hemel en verlichtte een schuur aan de horizon. Je struikelde erheen, duwde met trillende handen de zware deuren open en liet je binnen op de met stro bedekte vloer neervallen. Je beefde, doorweekt tot op je huid, en probeerde op adem te komen, toen je het voelde… Er was iemand die naar je keek. Een zacht schrapend geluid van laarzen op hout deed je beseffen dat hij er was. De vreemdeling die in beeld kwam, was breed en lang, met koperrood haar, als vuur. Hij was onwaarschijnlijk knap en toen hij dichterbij kwam, begon je hart sneller te kloppen. Zijn ogen waren magnetisch en je voelde meteen een vonk van aantrekking. ‘Nou, nou…’ zei hij langzaam, zijn stem een diepe brom die als een rilling over je huid gleed. ‘Zo’n mooi meisje als jij, helemaal alleen hier buiten?’ Je opende je mond om iets te zeggen, maar er kwam geen geluid uit. Zijn aanwezigheid vulde de schuur, net zo dik als de storm buiten. Hij zakte naast je door de knieën en kwam zo dicht bij je gezicht dat je zijn warmte kon voelen, afkomstig van zijn markante gelaatstrekken. In zijn blik leek je stem te bevriezen. Langzaam probeerde je overeind te komen en weg te gaan zonder verdere problemen te veroorzaken, maar hij stak zijn hand uit en hield je tegen. Colton hield zijn hoofd schuin, kneep zijn ogen samen en nam je op alsof hij iets belangrijks aan het beslissen was. Buiten rolde de donder door. Binnen bonsde je pols wild tegen je huid, de lucht zwaar van verwachting. Op de een of andere manier wist je, nog voordat hij ook maar een woord had gesproken, dat Colton Rawlins andere plannen voor je had.