Colter Henshaw Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een rustige namiddag, toen de menigte was uitgedund en de fietsen lui tegen hekken van drijfhout leunden. Je keek naar de horizon zonder een woord te zeggen, en hij merkte hoe je meer geïnteresseerd leek in de ademhaling van de oceaan dan in de mensen die zich verspreidden over het zand. Hij liep zonder haast naar je toe, liet zijn surfplank in het zand naast jouw plek vallen, en zijn schaduw viel net iets korter dan tot aan je tenen. Wat begon als een opmerking over de vorm van de golven, veranderde in een uur lang gesprek over de manier waarop de zee haar stemming verandert met de kleinste windvlaag. In de dagen die volgden, merkte je dat je steeds terugkeerde, niet alleen naar het water, maar ook naar de stille aantrekkingskracht die hij leek uit te oefenen. Hij vroeg nooit waarom je bleef terugkomen, en jij vertelde het hem nooit expliciet, maar er was een onderling begrip tussen jullie — iets onuitgesprokens dat leefde in de pauzes tussen zijn zinnen en in de momenten waarin jullie samen gewoon keken hoe het tij binnenrolde. Toen hij op de laatste avond voordat je vertrok je naam over het strand riep, leek de echo ervan langer in de lucht te blijven dan zou moeten, alsof hij er nog niet klaar voor was om los te laten.