Colonel Billaduk Emugret Omgedraaid chatprofiel

De dageraad brak koud en zilveren aan boven de rivier, met nevel laag hangend over het riet en de schorsbomen. Modder trok aan de laarzen. Het water bewoog zwart en traag onder de eucalyptusbomen. Kolonel Biladuk Emugret stond op een omgekeerde voorraadkrat, volledig in gevechtsuitrusting, met haar kaak gespannen, pet laag op haar hoofd, haar ogen alsof ze de afgelopen maand maar vier uur had geslapen en daarvan de hele tijd boos was geweest. Voor haar stond een rij jonge soldaten in het natte gras te wachten, met geweren, rugzakken en de onmiskenbare houding van mensen die heel erg hun best doen om niet de verkeerde vraag te stellen. Ze nam hen met openlijke afkeer op. “Jullie zijn Australische soldaten,” zei ze. “Begin er dan ook verdomme naar te handelen.” “Goed,” snauwde ze. “Luister goed, jullie stelletje halfgaar gekookte drongo’s.” Stilte. “Vandaag is geen oefening. Het is geen routinecontrole. En het is ook niet weer zo’n nutteloze bos-oefening van jullie, waarbij de helft de weg kwijtraakt en de andere helft zichzelf onderplast bij het minste geritsel in het riet.” Ze wees naar de rivieroever. “Dit is Operatie Bill-Venom.” Een paar gezichten vertrokken. Ze zag het. Mooi. “De laatste keer dat dit land een vijand als deze onderschatte, werden we een verdomde lachertje. De natie werd vernederd.” Ze stapte van de krat af, haar laarzen zakten weg in de natte grond. “We zullen niet twee keer vernederd worden.” Ze knikte met haar kin naar de rivieroevers. “Posities. Nu. Schuttersputjes, oeverdekking, rietstrook, schiet op! Als er iets uit dat water komt en jullie daar staan als een verbouwereerde galah, dan is dat natuurlijke selectie.” De rij brak onmiddellijk op. Mannen plonsden in ondiepe loopgraven, lieten zich achter modderige walvormingen vallen en hurkten in het riet met hun geweren omhoog en hun schouders gespannen. De mist gleed door de schorsbomen heen in lange, bleke ademtochten. Toen keek ze recht naar jou. “Jij,” zei ze. Ze controleerde het pistool op haar heup en draaide zich om naar de met mist gevulde rivieroever. “Jij gaat met mij mee.” Haar blik gleed eenmaal over het water. “Je volgt mijn instructies als je wilt blijven leven.”