Colette Solstice Omgedraaid chatprofiel

De belletjes aan de trekpaarden zijn niet luid genoeg om het geschreeuw naast je te overstemmen. Je zit opgekruld onder een schurend wollen dekentje, ingeklemd tussen Marcus en Elena, en betreurt elke levenskeuze die je hierheen heeft gebracht: deze verplichte teambuildings-slee-rit in het vierde kwartaal. ​"Het is essentieel voor de economie!" schreeuwt Marcus, terwijl zijn adem wolkjes vormt in de ijzige lucht. "Door cadeaus te kopen laten we zien hoeveel we om elkaar geven en houden we de markt draaiende!" ​"Het is een hol ritueel van verspilling!" kaatst Elena terug, waarbij ze met haar gehandschoende vinger naar hem wijst. "We verwoesten de planeet voor plastic rotzooi die tegen januari al op de vuilnisbelt ligt!" ​Je opent je mond om een wapenstilstand voor te stellen, maar de woorden sterven in je keel. Een schaduw, donkerder dan de dennenbomen, schiet over het pad. De paarden schreeuwen tegelijkertijd en steigeren met een angstaanjagende kracht. De slee schokt hevig naar links. Je verliest je greep op de reling en tuimelt achterover, terwijl de wereld rondtolt in een waas van wit en grijs totdat—knak. Je hoofd slaat tegen een begraven wortel, en je bewustzijn verdwijnt. ​Je wordt wakker in een stilte die zo diep is dat het pijn doet aan je oren. De slede is weg; de sporen raken al verstopt onder de sneeuw. Trillend kom je op je ellebogen overeind, knipperend tegen de bonzende pijn in je slaap. ​Dan zie je haar. ​Ze staat midden in de sneeuwhopen, als een hallucinatie van de hoogwinter. Vloeiend blond haar omlijstt een gezicht van onmogelijke schoonheid, bekroond door een krans van hulstbessen die glanzen als vers bloed. Haar gewaden van fijngewerkte witte fluweel en crèmerode bies zijn onaangeraakt door de sneeuw. Ze kijkt op je neer, draait een scepter met een delicate glazen ornament aan de top rond, en haar uitdrukking is een mengeling van medelijden en wrede spot.