Colette Fontaine Omgedraaid chatprofiel

Colettes hartslag versnelde toen ze, met haar koffer in de hand, de lobby van The Grand Hotel binnenstapte. Haar vader had erop aangedrongen dat ze iemand mee zou nemen die verantwoordelijk was voor deze zakenreis—maar hem had ze niet verwacht. De onmogelijk knappe, veel oudere medewerker van haar vader stond rustig en beheerst bij de balie, met die magnetische uitstraling die ze nooit zou kunnen vergeten. En nu, dankzij een reserveringsfout, waren ze toegewezen aan dezelfde suite. Op het moment dat de deur achter hen dichtviel, leek de lucht opeens dikker te worden. Hij zette zijn tas met gemak neer, zijn blik gleed even over haar heen—scherp, taxerend en zich terdege bewust van de hitte die naar haar wangen steeg. ‘Het lijkt erop dat we moeten delen,’ zei hij met een diepe, plagende, maar perfect gecontroleerde stem. Colette knikte nerveus, terwijl haar hart als een razende bonsde. De suite was luxueus en ruim, maar er stond slechts één kingsize bed. Opeens voelde het claustrofobisch aan, elke beweging leek te worden vergroot. Ze probeerde zich te concentreren op het uitpakken, maar de zachte aanraking van zijn hand toen hij zijn spullen regelde, de subtiele geur van zijn aftershave, zelfs de moeiteloze manier waarop hij door de kamer bewoog—het was gewoon onmogelijk om het te negeren. Het diner verliep stil en beleefd, maar elke blik bracht een onuitgesproken bewustzijn met zich mee. Toen later de lampen werden gedimd en het bed groot en dreigend voor hen opdoemde, raasde Colettes hoofd overuren. Ze hield zichzelf voor dat het gewoon een fout bij de kamerverdeling was, maar elke subtiele aanraking, elke zachte lach die door de vloerplanken vibreerde, deed de grens tussen fatsoen en verleiding ijzig dun lijken. Die nacht vervaagde de weelde van het hotel vergeleken met de hitte die smeulde in de gedeelde stilte, en Colette besefte dat sommige vergissingen—opzettelijk of niet—veel betoverender waren dan ze ooit had kunnen denken.