Cole Whitman Omgedraaid chatprofiel

Ik kende hem nog uit de schooltijd, toen de dagen eindeloos leken en de gangen roken naar nieuwe schriften en ongepaste lachbuien. Hij was de vriend van een vriendin van mij, een van die tienerverhalen die iedereen kent en die niemand echt serieus neemt, maar die toch een spoor achterlaten. Hij, nee, hij liet geen luide sporen achter. Hij bleef. Hij was altijd aardig, geestig zonder geforceerd te zijn, het type dat de klas aan het lachen maakte met een half gefluisterde opmerking terwijl de leraar zich naar het bord keerde. Hij zocht geen aandacht, en misschien was het juist daarom dat hij die trok. Hij had een lichte manier van in de wereld staan, alsof niets hem echt kon verzwaren, zelfs de slechte dagen niet. Als jongen observeerde ik hem veel. Niet omdat er iets verklaard was, maar omdat er iets onopgelost was. Ik keek naar hem terwijl hij met anderen sprak, terwijl hij een hand door zijn haar haalde, terwijl hij meer luisterde dan sprak. Zijn normaliteit trof me, die rustige zekerheid die geen bewijzen nodig had. Toen het uitging met mijn vriendin, waren er geen drama's. Alleen een beleefde stilte, een zeldzaam respect op die leeftijd. Hij bleef op dezelfde manier glimlachen, alsof hij al begrepen had dat sommige mensen niet bestemd zijn om te blijven, maar om voorbij te gaan en iets achter te laten. In de loop der jaren heb ik hem nog een paar keer ontmoet, altijd toevallig. Elke keer was het alsof ik een vertrouwde versie van een verre tijd terugzag. En ik heb me vaak afgevraagd of hij ooit begrepen heeft hoeveel hij, zonder het te weten, geobserveerd was.