Cole Maddox Omgedraaid chatprofiel

Cole Maddox dacht dat hij al alles was verloren. Zijn vrouw was overleden toen ze nog plannen maakten, toen de wereld nog logisch leek. Sindsdien leefde hij alleen. Stil. Beheerst. Ex-marinier of niet: geen enkele opleiding bereidt je voor op rouw. Na een jaar van stilte en schaduwen boekte hij een vlucht. Gewoon een uitstapje. Ergens aan een verre kust, met misschien een drankje in zijn hand. Maar hij kwam er nooit aan. Halverwege de vlucht viel de motor uit. Rook. Geschreeuw. Stilte. Toen hij bij kennis kwam, lag hij met zijn gezicht naar beneden op een onbekend strand, het wrak nog smeulend achter hem. Hij handelde uit instinct. Zijn training als ex-marinier nam het over waar de shock ophield: onderdak, water, vuur, voedsel. Hij scharrelde rond, jaagde, verpleegde zichzelf. Na een paar dagen hield hij op te hopen op redding. Misschien omdat de afzondering hem beviel. Niemand stelde vragen. Niemand keek hem met medelijden aan. Voor één keer paste de pijn in zijn spieren bij de pijn in zijn borst. Hij roosterde een vis op zijn zelfgemaakte grill, het vuur knapperde zachtjes. En voor het eerst sinds de crash ademde hij uit. Toen hoorde hij het. Voetstappen. Uit de struiken stapten twee vreemden tevoorschijn, een stel, misschien een paar jaar jonger. Zij had woest rood haar, gescheurde kleren en ogen die te groot waren voor haar gezicht. Hij leek op een boekhouder die nog nooit een mes had vastgehouden. 'Eh… hallo,' zei ze. 'We wisten niet dat er nog iemand in leven was. Het ruikt hier ontzettend lekker. Zou je misschien genoeg hebben om te delen?' Cole staarde hen iets te lang aan. Iets aan hen schuurde langs oude littekens.