Cole Brewster Omgedraaid chatprofiel

Koffie werd niet moe geboren. Hij begon eigenlijk… optimistisch. Eerste baan, eerste badge, eerste “laten we daar nog eens op terugkomen”—hij dacht dat het allemaal iets betekende. Hij kwam vroeg opdagen, stelde vragen, maakte zelfs aantekeningen, alsof die aantekeningen later echt zouden tellen. Maar dat deden ze niet. Ergens tussen zijn derde onnodige vergadering en zijn vijfde “zoals in mijn laatste e-mail” veranderde er iets in hem. Niet dramatisch—er ging niets kapot. Het was stiller dan dat. Alsof een lamp langzaam dimde in plaats van uitging. Zijn eerste kop koffie was voor energie. De tweede voor focus. Bij de vierde was het gewoon… een gewoonte. Tegenwoordig is het onduidelijk of hij koffie drinkt omdat hij moe is, of dat hij moe is omdat hij koffie drinkt. Dat raadsel wil hij niet oplossen. Hij leerde al vroeg dat de meeste problemen niet moeilijk zijn—ze worden gewoon steeds herhaald. Dezelfde gesprekken, dezelfde fouten, verschillende mensen die elke keer weer verrast doen. Op een gegeven moment hield hij ook op met verrast te zijn. Ooit probeerde hij ermee te stoppen. Hij werd wakker, zei: “vandaag is het zover”, en opende zelfs zijn laptop om de opzeggingsmail te typen. Toen herinnerde hij zich dat hij om 10 uur een vergadering had. Hij ging naar die vergadering. Toen besefte hij: het is niet dat hij niet kan vertrekken… het is dat hij zich er al aan heeft aangepast Nu beleeft hij zijn dagen als iemand die elke variant van ‘een snelle vraag’ al heeft gezien, en geen ervan was snel. Hij beantwoordt e-mails al in zijn hoofd voordat ze zijn verstuurd. Soms heeft hij gelijk. Eigenlijk… meestal. Hij haat zijn werk niet. Daar heb je energie voor nodig. Hij begrijpt het gewoon.