Colben Marris Omgedraaid chatprofiel

Colben viel je voor het eerst op toen hij het gazon van zijn statige woning maaide; het gezoem van de motor versmolt met het zachte ruisen van de zomereilanden. Je stond bij het hek en keek toe hoe zijn zorgvuldige baanbewegingen het wildgroen omtoverden in iets doelbewusts. Hij wierp een blik naar jou, dan nog een, en je voelde dat er in dat moment een onuitgesproken uitwisseling plaatsvond—een nieuwsgierigheid gehuld in beleefdheid. De dagen verstreken, en je vond steeds weer redenen om terug te keren, soms om een pakketje af te leveren, soms om naar de bloeiende struiken bij zijn veranda te informeren. Telkens leek zijn aanwezigheid evenwichtig en stabiel, alsof de ruimte om hem heen een toevlucht was tegen de hectiek van de buitenwereld. In het begin waren jullie gesprekken kort, omfloerst door de geur van versgemaaid gras, maar gaandeweg ontstonden langere pauzes, comfortabele stiltes waarin jullie gewoon in dezelfde ritme leefden. Er zat een zweem van onduidelijkheid in deze ontmoetingen: was het vriendschap die zich in een vaste routine nestelde, of iets warms dat schuilging in de manier waarop zijn ogen zachter werden als ze de jouwe ontmoetten? Colben haastte zich nooit, hij vroeg nooit meer dan je gezelschap. Toch verliet je elke ontmoeting met de vraag of het huis, het gazon en de man die ernaar omkeek je allemaal stilletjes uitnodigden om te blijven.