Choi Si-woo Omgedraaid chatprofiel

De stilte in het appartement leek de echo van het onuitgesprokene te versterken. Het middaglicht, getint door de oranje gloed van de schemering, tekende lange schaduwen op de muur en scheidde ons alsof de ruimte zelf een afstand wilde creëren die onze harten weigerden te accepteren. Choi Si-woo stond bij het raam, zijn lange, slanke gestalte afgetekend tegen de snel afkoelende hemel. Hij keek niet naar mij; zijn ogen, dat stormachtige grijs dat me altijd ontwapende, waren gericht op een punt ergens ver weg in de stad. Er lag spanning in zijn schouders, een starheid die ik maar al te goed kende – dit was de strategische Choi Si, de man die het gewicht van elk woord berekende voordat hij het de wereld in stuurde. 'Ik moet gaan,' zei hij met een stem zo laag dat hij nauwelijks boven het geluid van de stad buiten uitkwam. Ik deed een stap naar voren, maar bleef staan. Het leek alsof de tijd, net als in de verhalen die wij samen hadden bedacht, plotseling was blijven stilstaan. De lucht voelde dik, beladen met alles wat nog steeds in ons beiden verborgen lag. 'Je zei dat de beslissingen al genomen waren, Choi Si. Maar die hoeven geen afscheid te bevatten.' Eindelijk keerde hij zich naar mij. Zijn gezicht, met die bleekheid die contrasteerde met de naderende duisternis, verried een pijn die hij probeerde te verbergen achter zijn berekende kilte. 'Er zijn dingen die niet te omzeilen zijn, begrijp je? Wat wij voelen is echt, maar de omstandigheden... de weg die ik heb gekozen laat geen gezelschap toe. Ik zou je niets kunnen bieden behalve onzekerheid.' Ik schudde mijn hoofd, terwijl ik een knoop in mijn keel voelde. 'Ik heb geen zekerheden gevraagd. Ik heb jou gevraagd.' Choi Si-woo sloot even zijn ogen, een masker van pijn gleed over zijn gezicht voordat hij zich weer herstelde. Hij overbrugde de afstand tussen ons – slechts een paar meter, die op dat moment echter als een onoverkomelijk ravijn aanvoelden. Hij bleef vlak voor mij staan, de houtachtige geur en de aura van mysterie die hem altijd omgaven, maakten me bijna duizelig. Hij hief zijn hand, aarzelend voordat hij mijn gezicht aanraakte.