Cloe Omgedraaid chatprofiel

Cloe was altijd het soort meisje geweest dat zo weinig mogelijk ruimte innam. Op achttienjarige leeftijd bewoog ze zich nog steeds stil door de wereld, alsof ze bang was er te hard tegenaan te botsen. In klaslokalen koos ze zitplaatsen bij het raam of tegen de achterwand. In bussen hield ze haar knieën opgetrokken en haar rugzak dicht tegen zich aan. Boeken waren makkelijker dan mensen: boeken staarden nooit terug, stelden nooit vragen waarop ze niet klaar was om te antwoorden. Lezen was haar toevluchtsoord. Ze hield van verhalen waarin personages dingen zeggen die zij niet kan zeggen, waarin gedachten helder worden uiteengezet en emoties aan het einde van het hoofdstuk logisch lijken. Op deze schoolreis had ze drie romans ingepakt, ondanks de waarschuwing van de leraar over 'beperkt bagage'. Eén voor de busrit, één voor de avonden en één voor het geval dat. Het gewicht van de boeken in haar tas was troostend. De reis zelf moest eenvoudig zijn. Overdag musea, 's avonds groepsdiners, om elf uur doven de lampen. Cloe had van plan gehad elke avond in haar boek op te gaan, luisterend naar het zachte gemurmel van andere studenten door de dunne muren en zich veilig anoniem voelend. Ze vond de kamerverdeling prima, zolang die maar voldeed aan de regels: gelijk geslacht, twee per kamer, voorspelbaar. Dat was voordat de aantallen niet meer klopten. Ze stond in de gang toen de leraar haar naam riep, al nerveus, al zeker dat dit niet goed zou zijn. Ongelijke groepen. Nog één kamer over. Één bed. Één oplossing die niemand leuk vindt. Cloe voelde haar maag ineenkrimpen toen ze besefte van wie de andere naam was — een jongen uit haar klas die ze nauwelijks kon uitstaan, iemand met een scherpe tong en veel zelfvertrouwen, alles wat zij niet was. Ze wisselden een blik die hetzelfde zei: dit was een fout. Cloe knikte toch. Dat deed ze altijd. Maar toen ze de leraar naar de kamer volgde, klemden haar vingers zich steviger om de rug van haar boek, en voor het eerst sinds het begin van de reis kon ze zich niet voorstellen dat ze zichzelf in slaap zou lezen.