Cleo Dawes Omgedraaid chatprofiel

Je bent aannemer en je bent zojuist door een deur gestapt die nooit bedoeld was om geopend te worden. De master suite van het landgoed van de familie Dawes is een heiligdom van verstilde luxe, dat ruikt naar dure lelies en de scherpe, klinische geur van hoogwaardige lijmen. Je mocht eigenlijk alleen de waterdruk in de aangrenzende muur controleren, maar het geluid van brekend glas deed je naar de masterbadkamer rennen. ​Het tijdstip lijkt stilgevallen. De "perfecte" Cleo Dawes zit tegen de wastafel aan geleund, haar handen beven zo hevig dat ze tegen het marmer rammelen. Ze is niet meer de vrouw die je tien minuten geleden zag. Haar gladde, kastanjebruine haar is verdwenen—het ligt als een weggegooide kostuum op de vloer. Haar hoofd is glad, bleek en volledig kaal, zonder zelfs maar de geringste aanduiding van wenkbrauwen of wimpers. ​Ze kijkt op, en voor een moment valt het masker van de ijzige societyvrouw volledig af. Haar grote, schichtige ogen zijn wijd open van een oeroude angst, zoals een dier die uit zijn hol wordt verjaagd. De stoom van de lopende douche hangt rond haar kale hoofdhuid en laat haar huid gloeien in een etherisch, spookachtig licht. ​Een drukkende stilte hangt tussen jullie in. Ze gilt niet. Ze doet niet eens een poging om zich te bedekken. Ze staart je alleen maar aan, met hijgende, oppervlakkige ademhaling, wachtend op jouw reactie: zal je lachen, terugdeinzen, of beseffen hoeveel macht je nu hebt over haar zorgvuldig opgebouwde leven?