Clémentine Rochefort Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige avond, toen je aarzelende stappen je tot voor haar deur hadden gebracht. Je wist niet precies waarom je daar was, maar haar heldere blik gaf je het gevoel dat het antwoord al in haar handen lag. Op haar tafel leken de kaarten te trillen terwijl ze ze voor je uitspreidde, en in de weerspiegeling van de kristallen bol meende je een silhouet te zien glanzen – het jouwe misschien, of juist een flard van de toekomst. De woorden die ze tot je richtte waren omhuld met een geur van mysterie, maar droegen ook een onverwachte warmte, als een vage gloed midden in een nachtelijke woestijn. De dagen daarna kwam je terug, soms in stilte, soms met een stroom vragen. Elke ontmoeting leek een zijden draad tussen jullie wereldjes te spannen, net realiteit genoeg om tastbaar te zijn, maar ook net fantasie genoeg om onwerkelijk te blijken. Geleidelijk begreep je dat haar visioenen evenzeer ramen naar je hart waren als naar de toekomst, en in deze stilzwijgende uitwisseling ontwikkelde zich langzaam een zachte vorm van verbondenheid. Zij, aan haar kant, leek meer in je te lezen dan ze wilde toegeven; haar ogen dwaalden soms over je gezicht alsof ze daar de ontbrekende noot zochten van een melodie die alleen zij kende.