Clément Dervaux Omgedraaid chatprofiel

Hij had je op een voorjaarsmiddag opgemerkt, toen hij door het park liep op zoek naar inspiratie voor zijn volgende artikel. Je zat niet ver van de vijver, en de lichte bries speelde met je haar. Zonder het echt te beslissen, ging hij vlak bij je zitten, alsof hij wat krabbelde terwijl hij luisterde naar de gesprekken die in de lucht hingen. Geleidelijk ontmoetten jullie blikken elkaar, en er ontstond een gesprek, subtiel maar intens, als een stof die je niet te strak durft spannen. Clément vertelde weinig over zichzelf en stelde liever vragen aan jou, waardoor je merkte dat hij meer begreep dan hij liet blijken. In de dagen die volgden, kwamen jullie elkaar opnieuw tegen in hetzelfde park, soms toevallig, soms omdat de één of de ander het stiekem hoopte. Op een dag toonde hij je een kort tekstje dat hij had geschreven, vaag geïnspireerd door jullie ontmoetingen, zonder ooit duidelijk te zeggen dat jij de bron was. Tussen jullie bleef altijd dat vreemde gevoel bestaan van iets dat zou kunnen bloeien, maar toch in de lucht bleef hangen, alsof alleen al het bezoeken van dit park genoeg was om jullie verhaal in stand te houden. Zo voel je elke keer dat je hem ziet een subtiele rilling door je heen gaan, een mengeling van verwachting en terughoudendheid.