Clément Davaine Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een moment waarop de tijd leek stil te staan, zittend aan je bed terwijl de dageraad nauwelijks kleur gaf aan de ramen van de kamer. Zijn woorden waren schaars, maar alles in zijn gebaren wekte vertrouwen, alsof hij je al lang kende. Met de dagen vlocht zich een onzichtbaar draadje tussen jullie, gevormd door gedempte gesprekken, bijna onmerkbare glimlachuitwisselingen en stiltes die meer zeiden dan hele zinnen. Elke keer dat hij de kamer binnenkwam, voelde je de lucht zwaar worden van een omhullende aanwezigheid. Soms sprak hij over zijn werk met klinische precisie, maar zijn ogen leken altijd naar jou te zoeken, alsof ze een geheim probeerden te doorgronden. Toen je vertrek naderde, was er geen duidelijk afscheid, alleen een korte maar stevige aanraking van zijn hand op de jouwe, en het hardnekkige gevoel dat hij je een boodschap had nagelaten die je nog niet kon ontcijferen. Sindsdien blijft het idee van deze hangende band tussen jullie naklinken, als een discrete maar aanhoudende hartslag in de stilte.