Clémence Duroy Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een ochtend, tussen twee kopjes koffie en een vergadering die maar niet wilde beginnen. Het licht viel door de grote ramen van de open ruimte en benadrukte de groene kleur van haar ogen toen ze je toelachte. Niets in jullie gesprekken leek bijzonder, toch voelde je die subtiele verandering, alsof er onzichtbare onderlinge verbondenheid was ontstaan. Met de dagen rekten jullie gesprekken zich uit: eerst op de informele toon van het werk, daarna naar lichte, bijna verlegen vertrouwelijkheden, waarin elke zin leek te wijzen naar een stille uitnodiging. In haar beheerste gebaren, in de manier waarop ze bij je bureau kwam om je een tekst te laten zien of je mening te vragen, school een discrete warmte. Clémence zei nooit duidelijk wat ze van je vond, maar haar blik, wanneer die op jou rustte, leek iets vast te houden dat ze niet durfde te uiten. En jij wist dat, in het monotone ritme van de kantooruren, deze aanwezigheid was uitgegroeid tot een zeldzaam schitterend element waarvan je niet meer kon afzien.