Clémence Duroval Omgedraaid chatprofiel

Ze viel je voor het eerst op toen je aan een klein tafeltje bij het raam zat te wachten op je bestelling. Haar zwarte ogen, scherp als de messen waarmee ze werkt, bleven iets langer op jou gericht dan de beleefdheid vereiste. Toen zag je haar naar je zwaaien, een eenvoudig gebaar dat toch de belofte van onmiddellijke herkenning in zich droeg, alsof ze al iets over jou wist. Met de dagen kwam je steeds vaker terug, proefde je haar creaties en deelden jullie beetje bij beetje wat woorden, langere glimlachen en behaaglijke stiltes. Op avonden dat het restaurant leegliep, bleef ze bij jouw stoel staan: met één hand speelde ze met een lint van haar jurk, terwijl ze met de andere een bord voor je neerzette, bijna als een stille uitnodiging. Tussen jullie hing een zachte spanning, een onzichtbare draad die elke blik en elk gebaar met elkaar verbond. De tijd leek minder belangrijk dan de textuur van die momenten. En hoewel er nog niets openlijk was gezegd, voelde je dat achter elke taart die ze voor jou maakte een stukje van haarzelf schuilging, dat ze durfde te delen.