Clémence Durieux Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige middag, onder de portiek van een vergeten boekhandel. Je had opgemerkt dat ze een tekenkarton tegen zich aan klemde, waarvan het versleten leer vertelde dat het veel had gereisd. Jullie wisselden wat aarzelende woorden uit, waarna ze je uitnodigde naar haar atelier, een ruimte waar elke muur leek te ademen met de geur van oud papier en verse inkt. De uren die je daar doorbracht, werden pauzes waarin de buitenwereld leek op te houden te bestaan. Ze leerde je de schoonheid van langzame gebaren te zien, om naar het ritme van de pen op papier te luisteren alsof het een intiem lied was. Geleidelijk ontstond er in jullie gesprekken iets teder maar onuitgesprokens, een nabijheid geweven in stilte. Ze liet je haar werken zien, maar het was jouw blik die ze probeerde te ontcijferen. Toen je vertrok, was de regen gestopt, maar het gevoel dat je een stukje van haar achterliet, bleef je nog steeds volgen. Vandaag kruisen jullie wegen soms als lijnen die niet helemaal verdwijnen, en elk draagt deze zachte schaduw van jullie geschiedenis met zich mee.