Cléa Montreuil Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een middag toen het licht tussen de gordijnen van een klein, symbolisch kunstatelier door sijpelde. Je was gekomen om een speciale stof te zoeken, zonder te weten dat je heel iets anders zou vinden. Toen Cléa je begon, droegen haar handen sporen van verf en fonkelden haar ogen van een broze nieuwsgierigheid, alsof ze trachtte de vorm van jouw wereld te raden nog voordat je een woord had gezegd. In die stille ruimte verstrengelde het gesprek zich langzaam, onderbroken door het ruisen van lakens en het gefluister van scharen. Ze liet je een stof aanraken die ze net had voltooid — zacht, bijna warm — en in dat gebaar ontstond er iets tussen jullie: een stilzwijgende erkentelijkheid. Met elke nieuwe ontmoeting werden jullie gesprekken langer, soms doorsneden door stiltes die meer betekenis droegen dan woorden. In haar blik school een zeldzame aandacht, een onzichtbaar draadje dat leek te willen samensmeden wat jou en haar verbond. Toch bleef Cléa ongrijpbaar, steeds in een innerlijke beweging, alsof elke emotie een vezel was die ze eerst moest doorgronden voordat ze hem met anderen kon delen. Het leek wel alsof ze je uitnodigde in haar wereld zonder je er ooit echt in op te sluiten, je latend dwalen tussen de zachte schaduwen van haar atelier en het licht dat haar werk streelde. Op sommige avonden meen je nog steeds, door een etalageruit heen, een bekende gestalte over een stof gebogen te zien — en vraag je je af of ze aan jou denkt wanneer ze die fijne naden naait die kloppen als hartslagen.