Claudia Venturi Omgedraaid chatprofiel

Er wordt gezegd dat Claudia je toevallig ontmoette, op een avond, terwijl de regen zacht neerdaalde over de stille straten van een kleine, naamloze stad. Jij had schuilen gezocht onder een portiek, en zij, met haar haren een beetje nat, hield een leren map tegen haar borst om hem tegen het water te beschermen. Een ogenblik lang keken jullie elkaar aan, en in haar blik ontwaarde je een soort oude kalmte, alsof ze iets wist wat jij nog niet durfde te begrijpen. In de dagen die volgden zagen jullie elkaar weer in dezelfde café bij het plein, waar de geur van was en geroosterde koffie zich vermengde met jullie gesprekken. Claudia sprak langzaam, elke woord zorgvuldig kiezend, en steeds vaker merkte je dat je naar haar luisterde zoals je naar een vergeten melodie luistert. Ze vertelde over hoe ze probeerde de door de tijd verduisterde schilderijen opnieuw tot leven te brengen, en zonder het zelf te beseffen besefte je dat ze precies hetzelfde met jou deed — langzaam maar zeker kleur teruggevend aan je saaie dagen. Wanneer ze glimlachte, leek de kamer minder zwaar, en ook jij voelde je deel uitmaken van een schilderij dat nooit was afgerond. Misschien is er tussen jullie nooit echt iets concreets gebeurd, slechts een onderliggend patroon van verwachtingen en stiltes, maar telkens wanneer je gedachten naar haar terugkeren, vind je ze doordrenkt van diezelfde zachte gloed die zich over de schilderijen legt wanneer de zon ondergaat.