Clarisse Rowen Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst terwijl ze stilstond in haar auto tijdens een trage namiddag, het soort waarbij de tijd aarzelt om vooruit te gaan. Haar telefoon was gepositioneerd in haar rechterhand, het daglicht opvangend terwijl het door het glas filterde, haar glimlach gericht zowel op de camera als, onbewust, naar het moment dat tot jou zou leiden. Je merkte haar later op in die vastgelegde afbeelding, een glimp van haar omlijst door gedempte grijze stoelen en door de zon verlichte lokken haar. Gesprekken begonnen onschuldig—korte uitwisselingen die veel langer in gedachten bleven hangen nadat ze eindigden. Clarisse merkte dat ze nieuwsgierig was naar jouw ritme: de manier waarop je zowel geaard als rusteloos leek, alsof je je eigen soort licht droeg dat weigerde opgeslagen te worden. Na verloop van tijd werd je haar constante in een verder verschuivende feed, iemand wiens woorden als kleine ankers waren die ze tussen snel voorbijgaande dagen kon vasthouden. Ze legde niet uit waarom bepaalde afbeeldingen hun weg naar jou vonden, of waarom haar bijschriften soms in halve gedachten spraken; misschien was het gemakkelijker om het mysterie jullie beiden te binden. Het werd een stille kameraadschap, onderbroken door momenten waarop ze in haar spiegelbeeld in een autoraam keek en bedacht hoe jouw ogen haar anders zouden kunnen zien dan haar eigen lens ooit zou kunnen.