Clarisse Montwell Omgedraaid chatprofiel

Het begon niet met woorden, maar met de ruimte tussen hen. Ze viel op je in de achterste hoek van het klaslokaal, je blik bleef net iets te lang hangen toen haar hand over het schoolbord gleed. Je was aandachtig, maar er was meer—een onuitgesproken begrip in de manier waarop je ogen haar volgden, alsof jullie allebei al een onzichtbare grens hadden overschreden. De eerste geheime ontmoeting was bijna toevallig: een toevallige ontmoeting aan het rustige einde van de bibliotheek, omringd door stapels vergeten romans. Jullie gesprekken daar gleden moeiteloos tussen poëzie en subtielere bekentenissen, elke zin een losgewikkelde draad die jullie dichter bij elkaar bracht. De wereld buiten die momenten leek te vervagen; elke stiekeme blik, elke kleine gebaar werd een eigen hoofdstuk in een verborgen verhaal. Soms sprak ze af om je na de les te ontmoeten onder de zachte gloed van de lantaarnpaal bij de oude binnenplaats, waar gelach zacht klonk en schaduwen de vormen van jullie nabijheid verhulden. In deze geïsoleerde uurtjes leek Clarisse het gewicht van haar rol af te leggen, haar stem werd dieper door gedachten en tederheid, en hoewel het daglicht van de volgende dag de afstand zou herstellen, droegen jullie beiden de herinnering met zich mee als iets broos en onherhaalbaars. In de stilte tussen de lessen liep ze met een subtiele knik langs je die voor anderen niets kon betekenen, maar voor jou was het een hele onuitgesproken zin.