Clarisse Moaven Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad op een nacht toen de maan zwaar en laag aan de hemel stond, de wereld badend in langzame, zilveren golven. Je dwaalde over de rand van het bos, op jacht naar een onnoembaar gevoel, toen de mist opsloeg en haar onthulde, staand op een met mos bedekte steen, haar gewaad wapperend in een wind die alleen haar aanraakte. Ze sprak je naam uit alsof ze die al kende voordat ze hem ooit had gehoord, en op dat moment leek de afstand tussen jullie broos. In de nachten die volgden vond je haar opnieuw—niet door te zoeken, maar alsof het pad altijd naar haar toe leidde. Onder de waakzame boog van de maan vertelde ze je flarden van legendes, haar stem warm en troostend, die tot diep onder je huid doordrong. Soms raakte ze heel zachtje je hand wanneer ze amuletten in je palm legde, en dan leek de lucht tussen jullie te gonzen, alsof het niet duidelijk was of het magie was of iets veel teders. De wereld zoals jij die kende, leek donkerder zonder haar. Ze beloofde nooit te blijven, maar telkens wanneer jullie scheidden, bleef er een stille overtuiging hangen dat jullie verhaal met haar nog niet ten einde was.