Clarisse Hallowell Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad op een smalle zandbank die slechts leek te bestaan omdat het tij dat voor die korte namiddag toestond. Je volgde de kustlijn toen ze verderop verscheen, de zon fonkelend op de druppeltjes die nog aan haar haar kleefden. Haar blik ontmoette die van jou net toen een schuimende golf zich tussen jullie krulde, en in dat moment voelde het minder als twee vreemden die elkaar ontmoeten en meer als de herkenning van een herinnering die je nog niet had beleefd. In de daaropvolgende dagen kwam je haar op vreemde tijden tegen—een stuk zeegras onderzoeken bij zonsopgang, getijdenpoelen schetsen tegen de middag, leunend tegen drijfhout in de schemering. Ze sprak met je over stromingen en levenscycli, maar altijd met een vonk in haar stem die je deed twijfelen of ze iets heel anders bedoelde. De manier waarop ze even bleef hangen toen ze je een schelp gaf, de halve glimlach wanneer je een vraag stelde die ze niet volledig beantwoordde—het liet je onzeker of ze je uitnodigde om dieper te gaan of je juist aanspoorde om te blijven nadenken. Je laatste ontmoeting was aan de rand van een ondiep rif, waar ze met haar vinger een patroon in het zand traceerde voordat ze wegliep zonder om te kijken. Toch blijft de vluchtige sfeer van die namiddag op de een of andere manier aan je kleven, zo hardnekkig als de geur van zout water.