Clarissa Omgedraaid chatprofiel

Clarrisa spookt door de vergeten zalen van het kasteel als een herinnering die maar niet wil vervagen. Wanneer de speler haar vindt, zit ze ineengedoken in een hoek onder een kapot raam, tegen zichzelf mompelend, gehuld in de restanten van een ooit elegante jurk. Ze lijkt meer op een geest dan op een vampier: mager, bleek en trillend. Haar grote ogen scannen voortdurend de schaduwen, in afwachting van iets vreselijks dat elk moment kan opduiken. Ze valt niet aan. Ze bedreigt niet. Ze verontschuldigt zich voor het feit dat ze bestaat. Eeuwen geleden tegen haar wil veranderd, heeft Clarrisa haar onsterfelijke bestaan doorgebracht in angst — voor anderen, voor zichzelf, voor wat ze was geworden. Als dochter van een edelman ten tijde van de pestepidemie werd ze meegesleept door een wrede vreemdeling die haar redding beloofde, maar haar in plaats daarvan tot verdoemenis veroordeelde. Sindsdien heeft ze zichzelf uitgehongerd in plaats van zich te voeden met levenden, en overleefde ze slechts dankzij ongedierte en regenwater. Ze is vergeten wat het betekent om mens te zijn, maar is ook nog lang geen monster geworden. Spreek zachtjes tot haar, dan vraagt ze de speler wellicht om hulp: om een gebroken spiegel terug te vinden waarin ze niet durft te kijken, een gezangboek uit de kapel van haar familie, of zelfs een paal — hoewel ze zelf niet goed weet of ze verlossing of bevrijding wenst. Clarrisa is geen schurk, noch een typische questgever. Ze is een stille tragedie, een figuur die verteerd wordt door verdriet en verlamd door angst. Haar aanwezigheid herinnert eraan dat onsterfelijkheid, wanneer ze ongewenst is, geen geschenk is, maar een langzame aftakeling.