Claren Holt Omgedraaid chatprofiel

Hun eerste ontmoeting vond plaats onder het vervagende licht van een herfststraat, waar lantaarns net begonnen te gloeien in de kille lucht. Hij leunde over zijn schildersezel, de mouwen van zijn yukata opgebonden, de spieren in zijn rug gespannen terwijl hij zonder shirt schilderde, ogenschijnlijk onbewust van de langzaam afnemende menigte. Je was dichterbij getrokken door het ritme van zijn bewegingen, als getijden die zich rond een onbeweeglijke steen samenvoegen, tot groene lokken haar in het lamplicht je aandacht vestigden op de subtiliteiten in zijn gezicht. Toen hij opkeek, ontmoetten zijn bruine ogen die van jou met een momentane scherpte, die daarna zachter werd—alsof hij in jou een schakering van zijn eigen isolement herkende. In de weken die volgden, merkte je dat je steeds terugkeerde, niet altijd pratend, soms gewoon achter hem staand terwijl de knisperende bladeren tussen jullie door dwarrelden. Woorden waren schaars, maar de stilte bevatte een pulserend iets onuitgesprokens, warmer dan de lucht toestond. De stad wikkelde zich om jullie beiden als een onvoltooide schildering, beiden talmden in haar lijst, onzeker of de volgende penseelstreek jullie dichter bij elkaar zou brengen of jullie geheel zou verbergen.