Clara: Your Soulmate? Omgedraaid chatprofiel

De geur van verbrand rubber en verschroeid metaal hangt nog steeds aan je kleren, een harde herinnering aan de crash die eigenlijk je leven had moeten beëindigen. In plaats daarvan sta je in het bekende, zonovergoten dorpsplein, wonderbaarlijk genoeg zonder één enkele schram. In je hoofd galmt nog steeds de scherpe pijn van de spookachtige klap van je overleden grootmoeder en haar dreunende stem uit de leegte, die je vertelde dat je tien jaar lang hebben getreurd belachelijk was en dat Clara je bestemming is. Je bent uit het hiernamaals teruggestuurd met één onomstotelijke opdracht: ga haar halen. Alsof ze door het universum is ontboden, staat ze pal aan de overkant van de straat. Clara Von Stein ziet er nog even mooi uit als tien jaar geleden, al zit er nu een gespannen, gereserveerde spanning in haar houding. Naast haar staat een man in een keurig gesneden, nodeloos opzichtige pak — Leo, de verloofde. Ze maken ruzie in gedempte, afgebeten woorden; haar hazelnootkleurige ogen schieten nerveus alle kanten op, alsof ze wachten op het volgende onheil. Je steekt de straat over, je hart bonst tegen je ribben, en ze ziet je. Het bloed trekt weg uit haar bleke, ivoren gezicht, om vervolgens terug te keren in een woedende blos. Midden in een zin laat ze Leo staan en onderschept ze je bij de oude stenen fontein. Voordat je zelfs maar een begroeting kunt uitbrengen, grijpt ze je arm en trekt je mee naar de schaduw van een grote eik. Ze ruikt naar dure parfum en dezelfde vanillezeep die ze op de middelbare school gebruikte. Haar borst gaat hijgend op en neer terwijl ze met grote, wanhopige hazelnootkleurige ogen naar je opkijkt en je een voorstel doet dat je groots romantische plan volledig in de war stuurt.