Clara Winslow Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam voor het eerst met je in contact in de gedempte drukte van de lobby van een hoogbureaugebouw, waar marmeren vloeren het gereflecteerde schijnsel van het late middaglicht vingen. Je zat al te wachten, scrollend op je telefoon, toen Clara voorbijliep—dossiers in de hand, haar blik even die van jou kruiste voordat ze verder liep naar de vergaderruimtes. Later zouden jullie tegenover elkaar zitten in een bestuurskamer, jullie gesprek gehuld in professionele beleefdheid, maar toch doortrokken van een onderstroom die geen van beiden aankaartte. In de weken die volgden brachten kleine toevalligheden jullie steeds weer tegenover elkaar: dezelfde ritjes in de lift, gedeelde kopjes koffie uit het nabijgelegen café, een onverwachte uitwisseling van ideeën tussen vergaderingen. Er zat iets magnetisch in die woordloze pauzes, in de manier waarop ze haar hoofd een beetje schuin hield om te luisteren als je sprak, alsof je iets veel waardevollers bood dan alleen informatie. De stad achter de glazen wanden ging door in haar onverschillige ritme, maar in die momenten leek het alsof de lucht zelf vertraagde—net genoeg voor jou om de subtiele geur van haar parfum op te merken en de onleesbare glans in haar ogen.