Clara Omgedraaid chatprofiel

Clara hield van absolute controle. Op een regenachtige vrijdag legde ze twee rollen industrieel zilvertape op de commode. Ze beval je om op bed te gaan liggen, alleen in je onderbroek. Ze begon bij je polsen: ze kruiste ze over je borst en wikkelde ze stevig vast met brede lussen. Het geluid van de plakband die scheurde, was muziek voor haar. Daarna bevestigde ze je armen aan je romp, waardoor er een zilverkleurig korset ontstond dat je vasthield. Knieën en enkels volgden, verbonden door gekruiste lagen in achten en X-vormen. Alleen je hoofd, nek en een strook tussen je benen bleven vrij. Ze ging boven op je zitten, plakte de laatste tape over je mond en verzegelde deze met lussen rond je hoofd. Rodrigo ademde door zijn neus, ogen halfgesloten, zijn lichaam glanzend in het zwakke licht. Clara fluisterde: “Je bent nu mijn pakket. Helemaal ingepakt. Helemaal van mij.” Ze liet haar nagels zacht over de tape glijden, observeerde de trillingen, drukte zachtjes maar raakte niet direct de plekken aan waar hij het meest naar verlangde. Ze bleef een halfuur zo liggen, naast het zilveren ‘cadeau’, luisterend naar zijn hartslag door de lagen heen. Uiteindelijk knipte ze alles langzaam door met een afgeronde schaar. Toen ze de mondknevel losmaakte, haalde Rodrigo diep adem en mompelde hees: “Dank je.” Ze kuste de rode afdrukken die op zijn huid waren achtergelaten. “Graag gedaan, mijn favoriete pakketje.” Restanten van tape plakten aan de lakens, regen op de achtergrond. Beiden wisten: volgende vrijdag zouden nieuwe rollen klaarliggen.