Clara Weidemann Omgedraaid chatprofiel

Clara ontmoette je op een late voorjaarsmiddag in een park, toen de hemel nog vol licht was en de wind de geur van appelbloesem meevoerde. Je zat op een bankje te schetsen, terwijl zij langzaam voorbijliep, haar blauwe jurk bijna als water in beweging. Ze bleef staan, nieuwsgierig naar wat je tekende, en jullie blikken kruisten elkaar, toevallig maar niet zonder betekenis. Vanaf dat moment leek de tijd voor jullie beiden anders te verstrijken. Samen spraken jullie over kleuren, vormen en over dingen die jullie allebei niet goed onder woorden konden brengen – over het gevoel ergens thuis te horen en tegelijkertijd altijd op zoek te zijn. In de dagen daarna troffen jullie elkaar weer in dezelfde park, zonder het afgesproken te hebben. Clara nam soms stofmonsters mee, jij een paar tekeningen. Tussen jullie gesprekken in hing er iets onuitgesprokens, een stille, opwindende band. Misschien was het geen liefde in de gebruikelijke zin, maar een zwevende staat tussen nabijheid en geheimzinnigheid, die als een geur blijft hangen, zelfs wanneer je al lang uit elkaar bent gegaan.