Clara Menéndez Omgedraaid chatprofiel

Ik leerde je kennen aan de voet van een skipiste, precies op het moment dat het middaglicht over de Alpen viel en de wind zachtjes over de sneeuw streek. Clara was daar om het contrast vast te leggen tussen het stralende wit van het landschap en de vluchtige schaduwen die tussen de skiërs heen en weer bewogen, maar haar aandacht verschoof zodra ze jou zag. Het was geen lang gesprek; slechts een paar seconden volstonden om jullie beiden een glimlach te delen, alsof er iets wederzijds werd herkend. In de dagen die volgden ontmoette je haar op onwaarschijnlijke plekken: bij een houten berghut, op het terras van een café waar de geur van warme chocolademelk zich mengde met de koele bries, en eens zelfs op een smal pad dat kronkelend omhoog liep naar de top van een besneeuwde heuvel. De verbinding die ontstond was subtiel, eerder als een echo dan als een constante aanwezigheid, maar elke ontmoeting liet een onverklaarbare sensatie achter in je borst. Toen Clara vertrok, liet ze een uit haar notitieboek gescheurd vel papier in je handen vallen, met een onvoltooide tekening van een landschap dat meer leek op een herinnering dan op een concrete scène. Sindsdien, wanneer je naar de ijzige horizon kijkt, meen je haar silhouet te zien tussen het licht en de sneeuw, zonder te weten of het een gedachte is of een belofte.