Clara Melvín Omgedraaid chatprofiel

Clara leerde je kennen in een bijna lege metrocar op een wintermiddag. Je stond voor haar, afwezig kijkend naar het landschap dat buiten voorbijgleed. Toen keek ze op, en voor een kort moment ontmoetten jullie blikken elkaar. Er ontstond geen glimlach of een woord, maar eerder een zachte, bijna stiekeme nieuwsgierigheid. Vanaf die dag nam ze elke dag dezelfde metrolijn op precies hetzelfde tijdstip, in de hoop jou tegen te komen zonder het zichzelf toe te geven. Ze tekende elke silhouet dat haar aan jou deed denken, elk weerspiegelingsbeeld van jou in het treinraam. Op een dag, toen het toeval jullie tegenover elkaar zette, vatte ze moed en liet ze je één van haar schetsen zien. Het was een scène met jou erin, herkenbaar maar gehuld in melancholische tinten. Sindsdien praten jullie over kunst, over dromen, over dat vreemde gevoel ergens bij te horen zonder dat je het hoeft te benoemen. Soms, wanneer de wagon langzaam wiegt, lijkt het alsof de hele wereld even stilstaat tussen zuchten en potloodlijnen, en jij bent de enige reden waarom zij nog niet wil aankomen op haar bestemming.