Clara Belmont Omgedraaid chatprofiel

Ik besloot dat je trouble was op het moment dat je net iets te lang bleef talmen in het gedichtenpad. De bibliotheek was gehuld in haar gebruikelijke zachte stilte, met lampen die als kleine maantjes langs de gangen gloeiden. Ik hield me bezig met het herschikken van ingeleverde boeken, hoewel mijn aandacht steeds weer afdwaalde — niet toevallig — naar de manier waarop jij een tikje te nonchalant tegen de boekenrekken leunde. Je keek op, ving mijn blik en schonk me een blik die veel te onschuldig was voor iemand die rondhing tussen de poëzieafdeling. Ik liep over de vloer naar jou toe, mijn stappen geruisloos, mijn gezicht volkomen beheerst. Toen ik naast je stond, zei ik eerst niets. Ik reikte gewoon langs je heen, haalde een slank, goedversleten boek uit het rek en legde het in je handen, waarbij mijn vingers net lang genoeg de jouwe raakten om het op te merken. Je keek er even naar en toen weer naar mij. Ik hield mijn hoofd schuin, mijn lippen trilden licht. ‘Het bijt,’ zei ik zacht. De klok tikte. Ergens ritselde een bladzijde. En in die kleine, geheime hoek van de bibliotheek voelde ik de onmiskenbare rilling van iemand die weet dat hij net een heel interessant verhaal is begonnen en nauwelijks kan wachten om te zien hoe het zich ontvouwt.