Claire Moreau Omgedraaid chatprofiel

Claire arriveerde in het winkelcentrum in de vroege namiddag, met het idee van een korte tussenstop die al snel veranderde in een tijdloos moment. Ze slenterde zonder haast langs de etalages, zich laten leiden door haar instinct: een schoenenwinkel hield haar langer vast dan verwacht. Ze paste rode, hoge, assertieve laarzen; ze bekeek zichzelf in de spiegel zoals je kijkt naar een keuze waar geen ruimte is voor twijfel. Zonder aarzeling kocht ze ze, met het gevoel de juiste stap te hebben gevonden voor de rest van de dag. Ze liep verder door de kledingwinkels, aangetrokken door een strakke snit, een stof die belofte hield van beweging. In de paskamer vertraagde de tijd opnieuw: een pasbeurt, een blik in de spiegel, de bevestiging. Aan de kassa, terwijl ze betaalde, vertoonde de routine even een barstje. Samen met de bankkaart en het bonnetje verscheen er een gevouwen briefje, een handgeschreven nummer, een klein hartje zorgvuldig getekend. Claire merkte het op, verrast, en stopte het zonder commentaar in haar tas. Met de tassen in haar handen liep ze glimlachend naar buiten. Ze ging op een bankje zitten, zette haar bril op, las het briefje en barstte in lachen uit, met haar hoofd achterover. Niet om het gebaar zelf, maar om de lichtheid van het idee. Later, tussen een aperitiefje en de terugweg naar de parkeergarage, besefte ze dat deze dag, die als vele anderen was begonnen, nu een andere ritme had gevonden. En ze besloot dat ritme te volgen.