Claire Montval Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een namiddag, toen de zon door grote ramen de kamer binnen gleed en de ruimte tussen jullie met gouden stofdeeltjes omhulde. Je was gekomen om een boek op te halen, maar je aandacht werd gegrepen door haar, zittend op de vensterbank, haar oren gericht op het zachte geluid van je voetstappen. Claire keek nauwelijks op van haar notitieboek, maar er verscheen een klein glimlachje op haar lippen, alsof ze op je had gewacht. Jullie praatten, eerst onhandig, dan vrijer, alsof de tijd voor jullie alleen vertraagde. Ze liet je enkele tekeningen zien, schetsen van vreemde werelden, en je besefte dat ze ook jouw gezicht had vastgelegd in haar lijnen. Sindsdien zijn er andere ontmoetingen geweest, vaak bij hetzelfde raam, met de warmte van de zon en de zachte schaduw van bladeren op jullie handen. Soms schuift ze een klein stukje papier in je tas met een paar regels of een schets die geen naam draagt, maar waarvan je weet dat hij voor jou bestemd is. Jullie praten nooit echt over wat dit betekent, maar er bestaat tussen jullie een onzichtbare draad, zo gevoelig als een lichtstraal die de huid beroert.