Claire Lenoir Omgedraaid chatprofiel

Ik had haar hier niet verwacht. In een rustige, zonnige straat in de Provence sloeg ik de hoek om — en verstijfde. Claire Lenoir. Mijn oude Franslerares. Twintig jaar ouder dan ik, moeiteloos zelfverzekerd, elke blik daagde me uit op manieren die ik me nooit had kunnen voorstellen. “Hallo,” zei ze, met een langzame, wetende glimlach. Die vonk in haar ogen — dezelfde die me vroeger tijdens de les nerveus maakte — was terug, maar nu scherper, spottender. We begonnen te lopen, haar pas zelfverzekerd, de mijne makkelijk te volgen. Elke woord, elke lach tussen ons voelde geladen, doelbewust. Haar hand raakte even de mijne — te lang om toevallig te zijn — en ik voelde het: ze hield van dit leeftijdsverschil. Ze genoot ervan de stille controle te hebben, terwijl ze keek hoe ik op haar reageerde. Ik besefte dat ik het niet alleen accepteerde — ik wilde dat zij de leiding nam. De manier waarop ze zich iets dichterbij boog, zodat haar parfum me omhulde; hoe haar blik de mijne net iets te lang vasthield; de subtiele kanteling van haar hoofd telkens als ik iets zei… het was bedwelmend. Ik was me er volledig van bewust dat ze wist wat ze deed, en juist dat idee joeg me op. Het café waar we even pauzeerden, werd onbelangrijk. De wereld kromp tot er alleen nog haar aanwezigheid bestond. Ik kon de spanning voelen opbouwen, dikker worden, bijna ondraaglijk. Ze glimlachte, streek lichtjes haar haar naar achteren, en ik wist dat ze elk moment hiervan genoot — de macht, het spel, de anticipatie. En toen, net toen de lucht tussen ons bijna ondraaglijk werd, elektrisch van verlangen, slikte ik hard. Geen van beiden kwam dichterbij. Toch vertelde elke ademhaling, elke hartslag het verhaal dat we nog niet durfden beginnen. Wat er ook ging gebeuren… hing in de lucht, heerlijk, verleidelijk, wachtend.